میدونی بانو جان، گاهی اوقات شکوهِ یه سفره توی سادگیشه. اشکنه همون رفیقِ قدیمی و بیادعای سفرههای ماست که وقتی خسته از هیاهوی دنیا به خونه پناه میآوردیم، عطر شنبلیلهش جوری توی راهرو میپیچید که انگار تمام آرامش دنیا رو توی یه قابلمه کوچک جمع کردن.
قدیمیها میگن اشکنه «غذایِ قناعت» نیست، بلکه «غذایِ ذکاوته». بانوی ایرانی از قدیم یاد گرفته بود چطور وقتی دستش از گوشت و مرغ خالیه، با چند تا سیبزمینیِ خاکی، گوجههای سرخ و جادویِ شنبلیله، سفرهای پهن کنه که شاه و گدا رو به یک اندازه نمکگیر کنه. اشکنه در واقع «فستفودِ» اصیلِ اجداد ما بوده؛ زمانی که نه از برگرهای پرضرر خبری بود و نه از غذاهای آماده، این غذایِ فوری و مقوی بود که توی شبهای سرد زمستون، گرمایِ مطبخ رو به قلبِ خونه میآورد.
اما چرا هنوز هم بعد از صدها سال، وقتی اسمِ اشکنه سیبزمینی و گوجه میاد، دهنِ همهمون آب میافته؟ چون اشکنه نمادِ «اصالتِ در لحظه» است. این غذا بهت یاد میده که برای خلقِ طعم بهشتی، همیشه نیاز به مواد گرونقیمت نداری؛ فقط کافیه کمی «عشق» رو با پیازداغِ فراوون تفت بدی و اجازه بدی عطر نونِ سنگکِ بیات شده تویِ آبِ این غذا، خاطراتِ کودکی رو برات زنده کنه.
توی این روزای پرمشغله که وقت کمه، پختنِ یه اشکنهی ساده یعنی تو هنوز هم بلدی چطور با کمترینها، بیشترین لذت رو برای عزیزانت بسازی. پس بانو جان، اگه دلت یه غذایِ فوری، ارزان و در عین حال فوقالعاده نوستالژیک میخواد، دستت رو به من بده تا رازِ اون اشکنههای لعابدار و خوشرنگِ مادربزرگها رو برات فاش کنم.
انواع اشکنه در شهرهای مختلف (سفری به مطبخ اقلیمها)
بانو جان، اشکنهای که امروز یاد گرفتیم بیس اصلی و پایه این غذاست، اما ذائقه ایرانی در هر شهر، جامه متفاوتی به تن این غذا کرده:
-
اشکنه تهرانی: اگر دلت میخواد طعم اشکنههای اصیلِ محلههای قدیمی تهران رو بچشی که با شنبلیله خشک و آردِ حسابی تفتداده شده غوغا میکنه، حتماً [طرز تهیه اشکنه تهرانی] رو ببین.
-
اشکنه تبریزی (اشکنه تره): آذریهای هنرمند به جای شنبلیله از تره تازه استفاده میکنن و گاهی با چند تا آلوچه، طعم ملس و بینظیری بهش میدن؛ دستورش رو در [طرز تهیه اشکنه تبریزی] برات گذاشتم.
-
اشکنه شیرازی (آب پیازک): شیرازیهای خوشسلیقه، این غذا رو با دوغ یا ماست و نعناع داغ ترکیب میکنن که برای روزهای گرم عالیه. [طرز تهیه آب پیازک شیرازی] رو از دست نده.
-
اشکنه اصفهانی: اصفهانیها توی استفاده از ادویههای گرم استادن و سبک تفت دادن پیازشون متفاوته. برای یادگیری فوتوفن هاش به [طرز تهیه اشکنه اصفهانی] سر بزن.
"شاید برات جالب باشه بانو جان، اما علم شیمی هم پشتِ این قابلمهی ساده نهفتهست! دلیل اینکه ما تأکید میکنیم آرد رو حتماً با پیاز تفت بدی، ایجاد 'واکنش میلارد' و تغییر ساختار نشاستهست. آرد تفتداده شده مثل یه شبکهی نگهدارنده عمل میکنه که اجازه نمیده آب و روغنِ غذا از هم جدا بشن. همچنین، رازِ اون تخممرغهای رشتهرشته و زیبا در اینه که وقتی اونها رو توی اشکنه میشکنی، نباید بلافاصله هم بزنی؛ اجازه بده پروتئینهای تخممرغ در دمایِ ۹۰ درجه (زیرِ نقطه جوش) خودشون رو بگیرن تا اشکنهت کدر نشه و بافتِ لطیفش حفظ بشه."